Haruka Matsuo Banko

Studio visit

Midden in het Gooi, tussen de weilanden met pasgeboren lammetjes en stille wateren ligt de zorgboerderij waar Haruka haar atelier heeft gevestigd.

Net het terrein opgelopen werd ik gelijk begroet door de vele loslopende kippen en het gemekker van de geiten.

Tegenover de geitenstal zit het atelier, in een oude paardenstal. De sfeer past perfect bij Haruka en haar keramiek. Het voelt heel huiselijk en warm, maar ook heel nostalgisch en cultureel. Alsof je tientallen jaren geleden een Japanse werkplaats binnenloopt.

Ik werd warm ontvangen met een thee ceremonie van Haruka. Een momentje van rust en bezinning. Ze leidde me rond in haar atelier en op het terrein.

Boven de oude staldeur van het atelier hangt een briefje, genaamd ‘Ofuda’. Het papiertje met Japanse tekens is een talisman, het beschermt het huis of de ruimte en word daarom vaak boven deuropeningen gehangen.

April 2022, Studio Haruka Matsuo

Bronwen Jones

Darning

Bronwen Jones, London, is mainly into “Darning”, repairing and making clothes. She doesn’t see this as a way of sustainability, but as something she grew up with. A life of repairing, reusing and discovering things. With a father in the house who repaired anything that was broken, a mother behind the sewing machine who could alter and repair clothes and with a grandmother who taught her how to crochet, her interest in repair and textiles was born. After studying in Brighton for 1 year and getting oriented in what she wants, Bronwen ended up in Amsterdam at the TXT Textile Department at Rietveld. Here she learned to weave and understand the context and language of textiles.

“Weaving changes the pace”

Surrounded by Vondelpark and beautiful stately old houses lies Bronwen’s studio, which she shares with 7 other creatives. An inspiring place! Also for Bronwen, who gets her inspiration from the small moments. The sunlight falling through the studio windows, repairing a beloved sweater of a good friend, looking at the way a coat hangs over the chair or a sweater that is thrown in a corner. This was a great point of inspiration for Bronwen’s graduate project. Using silicone to “freeze” a garment, all the wrinkles and creases stayed in it. But as soon as you move the silicone object it changes shape again, just like our body.

“Clothing has a life of its own separate from our bodies”

The pandemic threw a lot of spanner in the works and brought a lot of loneliness. Bronwen saw this problem as an opportunity for something new, she wanted to meet people. Thus, she started ‘Clothing Correspondence’. On social media she posted calls to repair broken clothes in exchange for a conversation. Not only by engaging in conversation with people but also by reading a garment she found out more about a person. How someone moves, how someone takes care of their garment, but also where the holes and wear marks are.

For a donation to refugees, a sweater was delivered that was full of holes. Bronwen decided to repair it so the sweater would be wearable again. The sweater is sent as a card back and forth between Bronwen and a good friend. Gloves for cold fingers that were made by the grandmother of a good friend, which had big wear marks due to logging. A 50 year old sweater with a hole near the heart, self made from self spun wool, which has been in the family for generations, was made by a grandmother and passed on to her son and then her granddaughter. A garment that is worn with love and repaired time and time again. Clothing takes on a life of its own. It is worn, dumped and cared for.

In this era we can buy anything we want, clothing has become a disposable item. As soon as it is broken, something new replaces it. The image of repair used to be for poor people, visible wear and tear. For Bronwen it is very valuable, it tells a lot about the person and how it has been lived. The emotional value behind a garment is much more important than how it looks or where it came from.

 “Gaining happiness in mending is a gift”

March 2022 Amsterdam, Studio Bronwen Jones

Haruka Matsuo

Traditionele Japanse theepotten maker

Haruka Matsuo is geboren in Japan, maar woont al jaren in Nederland. Ze maakt theepotten op een traditionele Japanse manier. Opgegroeid in een klein bergdorpje zonder stroom of water. Haar vader is boetseerder en haar moeder weefster. Keramiek is haar met de paplepel ingegoten. In de zomer staan de bergen vol met bloeiende theeplanten, maar zodra het seizoen voorbij is wordt er door de bewoners klei uit de grond van de plantage gehaald om onder andere theepotten mee te maken. Op de kunstacademie is Haruka gaan experimenteren met verschillende materialen zoals klei en ijzer. Zo is ze zelf servies en theepotten gaan maken.

Op een herfstige dag ontmoet ik Haruka in haar Studio. Verscholen tussen de bomen van het gooi schuilt haar studio. De ochtend begon met thee drinken, een moment van rust en bezinning. Een moment wat ze mensen ook mee geeft middels haar theeceremonies. In stilte bloemen plukken, die vervolgens gebruikt worden om thee mee te maken. Alles word in stilte en met aandacht gedaan. Hiervoor gebruikt Haruka haar zelfgemaakte kopjes en theepot waar groene “Gyokuro” thee uit geserveerd word.

“Toen ik klein was had ik elke dag voor of na school een theemoment samen met mijn moeder”

Deze theepotten zijn volgens een oude traditionele Japanse manier. Hierbij word een houten mal gebruikt die je uit elkaar kan halen. Het is dezelfde manier die vroeger werd gebruikt om papieren lantaarns mee te maken. Bij deze techniek “Kigata Banko Yaki” word een stuk dun geperste klei rond de houten mal gewikkeld, met behulp van Kakishibu papier (natuurlijk papier gemaakt van het sap van kaki fruit).

De klei die word gebruikt komt van Nederlandse bodem. Een boer uit Deventer wijst Haruka plekken aan langs de IJssel waar ze klei uit de grond kan halen. Om de klei een fijne textuur te geven word het gezeefd, vervolgens word er een ander soort klei aan toegevoegd en dan word alles heel goed gekneed. Als alles goed gekneed is word het om de houten mal gedaan. Voor het glazuur haalt Haruka haar inspiratie uit de natuur. Van haar jeugd uit Japan, maar ook van dahlia’s die dwarrelen in de lucht.

“Het is belangrijk dat mensen de aarde aanraken”

Als 9e generatie opvolger van de “Kigata Banko Yaki” ambacht wil Haruka mensen meegeven dat ze met aandacht gaan leven en genieten van het nu. Tevreden zijn met de kleinste dingen in het leven en daar je geluk uit halen. Voor Haruka is dat haar eigen groenten tuin. Met de handen door de aarde wroeten en potten schoonmaken. Om zo dichter bij de natuur te komen en samen goed voor de grond te zorgen zodat het wat moois terug geeft.

November 2021 Studio Haruka Matsuo

Nostalgie

Bessen plukken

Ik volg vaders voetstappen door het zachte zand
De geur van dennenbomen vult het bos
Een verrekijker bungelt om mijn nek
Mijn mandje gevuld met bosbessen

Thuis wacht ons een stapel warme pannenkoeken
Op 't veld

Het is bijna winter
De vorst zit in de grond
Mijn handen zijn ruw
Ruw van het harde werk

Biet na biet
Baan ik me een weg door het gewas